Сагыну сере
Күңелем түрендә,
Серле тойгы бар.
Урман, кошлары,
Талы, күле бар.
Балачак иленең,
Авазы түгелме.
Юксыну биләде,
Нигәдер күңелемне.
Күңелем түрендә,
Серле тойгы бар.
Урман, кошлары,
Талы, күле бар.
Балачак иленең,
Авазы түгелме.
Юксыну биләде,
Нигәдер күңелемне.
Күнел эзли тәүге мәхәббәтен,
Бакчаларга чыгам таңнарда.
Кошлар сайрый өзеп,
Уйларымны сизеп,
Моңланалар микән алар да?
Шауладың, мәхәббәт урманым,
Нинди наз-моңнарга уралдың?
Бар дөнъя уянды сискәнеп,
Күңелем тынлыгын урладың.
Очраклы бу танышулар
Күкрәктә ут уйнатты,
Юлын таш баскан чишмәнең
Сулышларын чистартты.
Кояшым, cин минем кояшым
Җылынам нурларыңа, җылынам нурларыңа.
Нурларыңнан югалам,
Юл алам җырларыма…
Карама син йолдызларга,
Алар бит берни белми.
Сөюен үзе белмәгән
Йолдыздан беләмени?!
«Син язмышым!» — дидем,
Килеп башым идем,
Белмәгәнмен сагыш көткәнен.
Йөрәктә ут-ялкын,
Янымда юк якын,
Килдең дә син киттең, көткәнем.
Аккошлары китте,
Китте тирән күлнең,
Бәхет эзләп түгел, читләргә.
Миндә китеп барам,
Сөюемнән качып,
Яшь калдырып синең күзләрдә.
Туй җырлары бигрәк матур,
Әйдә күңел ачабыз,
Еллар сүтеп килдең син нигә?
Аккошым бул дидең ярым.
Күңел түрләренә үтәр идем
Җанкайларым тапса үз парын.