Мәхәббәтең сүнмәс булса
Күптән сизәм җылы карашыңны,
Югалтудан куркам үзеңне.
Серләр тулы күзләреңнән күрәм,
Әйтмәсәң дә әйтер сүзеңне.
Күптән сизәм җылы карашыңны,
Югалтудан куркам үзеңне.
Серләр тулы күзләреңнән күрәм,
Әйтмәсәң дә әйтер сүзеңне.
Ялгыз күгәрчен шикелле,
Йөрисең син урамнарда.
Туктап калып юл бирәсең,
Парлы-парлы узганнарга.
Сандугачлар һаман китә алмый,
Чәчәк коя алмый сиреннәр,
Мәхәббәтнең назлы күкрәгенә,
Ялкыңланып тисә иреңнәр.
Күнел эзли тәүге мәхәббәтен,
Бакчаларга чыгам таңнарда.
Кошлар сайрый өзеп,
Уйларымны сизеп,
Моңланалар микән алар да?
Күптән сизәм җылы карашыңны,
Югалтудан куркам үземне.
Серләр тулы, күзләреңнән беләм,
Әйтмәсәмдә әйтер сүземне.
Еракларга китсәң, ялгыз йөрмә,
Чын юлдашлар сиңа юлыксын.
Салкын җил-давыллар каршы иссә,
Мәхәббәтем сине җылытсын.
Мәхәббәтем син, мәхәббәтем син…
Сагынып көткән язым —
Бәхетнең үзеннән килеп,
Бәхетле иткән ярым.
Дуамаллык микән, уйламаулык микән,
Өлгермәдек хәтта аңлашып?
Яшьлек урманнында, язмыш томанында,
Мәхәббәтем калды адашып.
Син ант иттең, вәгъдә бирдек:
«Гомерлеккә яр булырмын, — дип, —
Арган-талган чакларыңда
Йөрәгенә ял булырмын», — дия.
Йолдызлары үзенә чакырып торган
Тын кичләрне күңелем юксына.
Мәхәббәтем минем,
Ерак йолдыз кебек,
Серле килеш калды шул сиңа…