Тик бер адым
Тик бер адым калды, тик бер адым
Син атларга аны кыймадың.
Мин яраттым сине, тик син үзең
Назларыма ирек куймадың.
Тик бер адым калды, тик бер адым
Син атларга аны кыймадың.
Мин яраттым сине, тик син үзең
Назларыма ирек куймадың.
Карап калдым үзеңне,
Болыт япты күземне,
Яшен — аяз күгемдә,
Явар инде бүген дә.
Тамырланып үсә таллар,
Ярларына сыенып.
Тал тирәктә пар сандугач
Оя кора, сөенә.
Телефоннар шалтырыйлар,
Сине көтәләр,
Синең бөтен уйларыңны
Миңа илтәләр.
Чәчүргечем, чәчүргечем
Чәчемне үрер өчен.
Таһир үлгән Зөһрә өчен,
Мин үләм синең өчен.
Таң йолдызы булып балкыдың да
Кояш нуларыңда эредең.
Сине күрмәмме дип, күпме таңнар
Йолдызларны барлап йөредем.
Куктә — Зөһрәкәй,
Җирдә син чибәр.
Сокланып сиңа:
«Таңсылу!» — диләр.
Син чишмәдәй саф,
Син гөлдәй гүзәл!
Сине күрмичә
Нинди җан түзәр?!
Чәчләремне шаян җилләр
Уйнап сүтәләр;
Тын дулкыннар йөрәгемне
Назлап үтәләр.
Таң йолдызы, маяк бул син
Юлда иркәмә;
Нурларың белән аны син
Назлап иркәлә!
Аның кайтып килүен мин
Бик көтеп калам;
Аның өчен чын йөрәктән
Ашкынып янам.
Таң йолдызы, маяк бул син
Юлда иркәмә;
Нурларың белән аны син
Назлап иркәлә!
Аның кайтып килүен мин
Бик көтеп калам;
Аның өчен чын йөрәктән
Ашкынып янам.