Иртәнге серенада
Күмелгәнсең ак мамык мендәргә,
Толымнарың җәеп син, иркәм.
Сине өзелеп сагынып,
Сөю белән янып,
Тәрәзәңне чиртәм мин иртән.
Күмелгәнсең ак мамык мендәргә,
Толымнарың җәеп син, иркәм.
Сине өзелеп сагынып,
Сөю белән янып,
Тәрәзәңне чиртәм мин иртән.
Иркәң буласым килә,
Бикәң буласым килә.
Җилләреңә буйсынырлык
Җилкән буласым килә.
Иркәм, синең тирән, күз карашынң
Ялкын булып үрли күңелгә;
Шулай ялкынланып сөю хисе белән
Яшәрмен мин бөтен гомергә.
Иркәм, синең назлы карашыңны
Көндә төштә күреп уянам.
Йомшак, алсу татлы иренеңне
Күпме үпсәм, үбеп туя алмам, туя алмам.
Минем иркәм бар иде,
Үзем белән пар иде;
Кара кашлы, кара күзле
Бер сөйкемле яр иде.
Йолдызлар да икебезгә яна,
Җилләр исә икебез өчен дә.
Саф һавалар, сулар синең өчен,
Мин яшимен синең өчен дә.
Еллар үтә, еллар үтә,
Күңелкәем сине көтә.
Көтмә, күңел, көтмә, күңел,
Кавышулар мөмкин түгел.
Илдарым, Илдарым,
Булалмадың сөйгән ярым.
Олы юлга чыктык икәү генә,
Тормыш дигән юлны башладык.
Озатып калды безне яшьлек кенә,
Йөрәкләр тик шуңа сызлады.
Язын килгән хисләр, синең нурлы күзләр,
Шушы якты кичтә мине уйлата.
Сине төштә күрсәм, чәчәк ата галәм,
Мәхәббәттә дәва бармы дөнъяда.
Гомер үтә, диеп үкенәсең,
Чал чәчләрен сыйпап уфтанып.
Куйчы, бәгърем, үрсәләнмә, яме,
Яннарыңда мин бар бит әле.