Әй, бабай!
Алма бакчасына төштем…
Егет булганга күрә.
Күрше абый йоклап ята,
Матур төш күрә-күрә.
Бакчаларга төшкән идем,
Алмалар өзәм диеп.
Пешкән алмалардай матур
Гүзәл кыз торган көтеп.
Рамил Чурагулов
Җан-дусларым янда булганда!
Беркемнең дә бәхет канатларын
Берүк, Аллам, берүк каерма.
Өзелеп-өзөлеп сөйгән җан-ярлардан,
Чын дуслардан, Ходам, аерма!
Хуҗа
Һәркөн эшкә ашыгабыз
Бәйрәмгә барган кебек.
Кояш кебек анда безне
Хуҗабыз тора көтеп.
Үлмәс авыл, җырлап яшәр ул!
«Авыл бетә икән, үлә…» дигән
Хәбәр йөри. Бу бит чи ялган!
Тырыш, уңган, моңлы авыл халкы
Дөньяларны гомер туйдырган.
Энекәш
Үскәндә дә акыл белән үстең.
Йөр(е)мәдең безгә салышып.
«Мин үзем!» дип эшнең авырына
Тотындың син һәрчак ныкышып.
«Мин төпчек!» дип, төпле итеп,
Һәрбер эшне кылдың тырышып.
Авылга мәдхия
Идел-Чулман буйларында
Бабаларым дөнья көткән.
Дошманнардан илен саклап,
Актык тамчы канын түккән.
Өч кенә сүз
Еш кына, яныма, киләсең, киләсең.
Күрәмен, янасын, көясең, көясең.
Чөнки син, артык син, оялчан, оялчан.
Яратам, дип әйтерсең, син кайчан, син кайчан.
Авыл капкасы (икенче вариант)
Кешеләрнең кайтыр нигезе бар,
Эчәр суы, кочар каены.
Минем авыл күптән басу булган,
Башакларга сөйлим кайгымны.
Өзгәләнмәгез йөрәкләр
Шау чәчәкле язлар җиткәч,
Ник соң күңел җилкенә.
Үз тиңен көтә һәр йөрәк,
Сагышка түзеп кенә.
Өзеп ал син мине ярым
Юлларыңа чәчәк булып үстем.
Өзеп ал син мине, өзеп ал!
Һис калдырма юллар тузанында —
Йөрәгеңә сөю итеп сал!
