Килен төшкәндә
Ак күбеккә баткан юргалар
Кышкы юлдан ярсып чабалар.
Чак-чак кына аумый калалар
Салулаган чакта чаналар,
Арттан чаба бала-чагалар.
Ак күбеккә баткан юргалар
Кышкы юлдан ярсып чабалар.
Чак-чак кына аумый калалар
Салулаган чакта чаналар,
Арттан чаба бала-чагалар.
Күзләремне тутырып карап калам,
Син ерактан үтеп киткәндә.
Оныта алмыйм, бәгырем, оныта алмыйм,
Күзем төшми синнән бүтәнгә.
Хыялым ашкына еракка,
Түземен югалтып көн-көннән;
Йөрәккә берәр хәл булыр күк,
Тынгылар белмичә җилкенәм.
Тимим күңелемә,
өзгәләнсен, янсын!
Кеше кайчак үзен
кичерә дә алсын.
Хисләрем ярсысын,
уйларым ташысын,
зиһенем чуалсын,
җан изрәп талсын…
…Ә безнең мәхәббәт,
сагышлы мәхәббәт,
каргышлы мәхәббәт
җыр булып калсын.
Син кал, иркәм, бездә, китмә, китмә,
Дустың сине сөеп иркәләр.
Монда атсын синең бәхетең таңы,
Монда тусын матур иртәләр.
Серле күзләр, шомырт төсле күзләр,
Моңсуланып ниләр уйлыйсыз?
Сезне күрсәм, таба алмыйм сүзләр,
Күңелемне һаман борчыйсыз.
Зәңгәр Кама буйларында
Салагыш болыннары.
Шунда мәхәббәт юлыбыз
Кушылган урыннары.
Нинди матур безнең тын бакчалар,
Гөлчәчәкләр бигрәк ягымлы;
Мин шуларга карап өзелеп сагынам
Яшьли сөйгән гүзәл ярымны.
Кояш бата да кич була,
Күңелем шатлык белән тула,
Нурлар уйный тирә-ягымда.
Кил яныма, кил, чибәрем,
Кил, алтыным, зөбәрҗәтем,
Юлларыңа гөл сибәрем,
Кил, якты мәхәббәтем.