Нигә генә
Нишлим икән, һаман сине оныта алмыйм,
Берничек тә күңелемне юата алмыйм.
Нишлим икән, кая барыйм, кая китим,
Сер йомгагын кемгә генә икән сүтим.
Нишлим икән, һаман сине оныта алмыйм,
Берничек тә күңелемне юата алмыйм.
Нишлим икән, кая барыйм, кая китим,
Сер йомгагын кемгә генә икән сүтим.
Нигә болай ашкынасың, йөрәк?
Нигә болай ярсып тибәсең?
Сөйгән ярым ятларга каласын
Әллә инде алдан сизәсең.
Суга сусап киткәнемдә
Нигә син яңгыр түгел?
Гомер буена эзләдем,
Нигә син ялгыз түгел?
Кочагыңда эре тамыр идем
Булсам әгәр гүзәл кар кызы.
Ямьле язлар бүләк итәр идем
Эгәр булсам утар кыр казы.
Тышта пыскып салкын яңгыр ява,
Юешләтеп урам юлларын.
Ә мин менә уйлыйм һаман сине,
Искә алам яшьлек елларын.
Язын чәчәк аткан агачларга,
бер туйганчы, бәгърем, бакмадым.
Ул агачлар инде җимеш бирде,
Ә син һаман, һаман кайтмадың.
Кашың ай күк, билең бөккән,
Ходай фәрештә иткән.
Яфрак бәйрәмнәре җиткәч,
Ни эшләрбез соң, иркәм?
Сызгырып ла искән җилкәйләрне,
Җил тузгыта диеп белмәдек.
Кая гына барсак, ни күрсәк тә,
Кеше көлдереп лә йөрмәдек.
Сөям, бел, сине,
Сөям гел сине.
Моң-зарларымнан
Көям шул инде.
Моң-зарларымнан
Көям шул инде;
Гөлкәем, бәгырем,
Нишлим соң инде?!
Басмаларда торам, аккан суга карыйм,
Елга булып вакытлар ага.
Төнге күккә карыйм, йолдызларны саныйм,
Ялгыз айдай гомерләр ага.