Китмимен, авылкаем
Чуер ташлар түшәлсә дә,
Ятсың миңа син, кала.
Авылның яшел чирәмен
Сагына һәрбер бала.
Чуер ташлар түшәлсә дә,
Ятсың миңа син, кала.
Авылның яшел чирәмен
Сагына һәрбер бала.
Сөн буендагы талларга
Сандугач кунаклатам шул;
Кунаклатсам — биздермимен,
Сагынсам — сиздермимен.
Язмыш җилләре, дибез дә
Чит җирләргә китәбез.
Нигә туган авылларны
Без шулай ят итәбез?
Ак күбеккә баткан юргалар
Кышкы юлдан ярсып чабалар.
Чак-чак кына аумый калалар
Салулаган чакта чаналар,
Арттан чаба бала-чагалар.
Килдураз авылы кайда? —
Зөя буе тугайда.
«Килдураз — туган җирем», — дип
Сайрый анда тургай да.
Эх, сагындым авылымны,
Сызылып аткан таңнарын,
Тугайларын, урманнарын,
Күңелле бала чагын.
Керәшен халкым минем,
Җырларыңда синең,
Чишмәләрдәй чылтырап моң ага.
Шушы моңнар безгә
Гасырлардан килгән,
Ата-бабалардан җыр аша.
Керәшен халкым минем,
Яшә мәңге,
Җырларыңны сакла, моңыңны.
Җырларыбыз аша,
Моңнарыбыз аша,
Күрсен дөнья минем халкымны!
Чит җирләрдә йөрдем,
Күпме илләр күрдем,
Тик күрмәдем сезнең кебекне.
Әйтер өчен сезгә
Халкым, диеп, дуслар,
Җыяр идем сезне бер җиргә.
Туган авылым тау битендә,
Утлары якты яна.
Безне сагынып кайтканны,
Көтеп торалар әнә.
Б у л а т
Туган илләреннән аерылып,
Киек-җәнлек сыман боегып,
Гомерләре сүнә качкыннарның
Кара урманнарга сыенып.
Ай калка урман артыннан
Шәмәрдәннең күгендә.
Шәмәрдәннең айлы киче
Кайларда да күңелдә.