Ай-һай, гөлкәем
Җирән атым, ай, ялларын
Алтын тарак белән лә
Тарыймын, шул,
Ай-һай, гөлкәем.
Җирән атым, ай, ялларын
Алтын тарак белән лә
Тарыймын, шул,
Ай-һай, гөлкәем.
Ай батканда, таң атканда
Уздым җырлап урамнардан.
Ай батканда, таң атканда
Кемнәр язмыш юрамаган?!
Ирек, ирек диеп аккан Идел
Халкым өчен ирек теләгән.
Дулкыннары мәңге, мәңге бер көй:
«Ирек, азатлык!» — дип көйләгән.
Борма-борма тормыш юлларында
Авыр чакта бирсен сабырлык.
Бирешмичә дөнья йөген тартҡан
Бик күпләргә хәйран калырлык.
— Сеңлем тугач, ничек шатланганым
Бүгенгедәй әле дә исемдә.
— Синең кебек булсам иде дип,
Теләгәнем истә минем дә.
Дусларны әйбәт-начарга
Юк гомергә бүлгәнем.
Ә шулай да, күп дуслардан
Син якын һәм кадерле.
Абагадай серле синең мәхәббәтең,
Кайчан чәчәк атар — белмәссең.
Өзгәләнеп сине, сине чакырсам да
Ишетмәссең инде, килмәссең.
Аһ, зифа буйларың,
Мин күреп туймамын,
Гел сиңа үрелә
Ак челтәр уйларым.
Сөйләшкән дә идек,
Гөрләшкән дә идек.
Очрашкач Җирдә бер,
«Без бәхетле», — дидек.
Аерылганда икәү бергә
Аланнарны урадык.
Кавышыр көннәребезне
Кәккүкләрдән сорадык.