Егетләр җыры (өченче вариант)
Без үзебез дәү Актанык,
Көн итмибез мактанып.
Без урамнан үткән чакта
Кызлар кала уфтанып.
Без үзебез дәү Актанык,
Көн итмибез мактанып.
Без урамнан үткән чакта
Кызлар кала уфтанып.
Без үзебез Актауныкы,
Йөремибез мактанып.
Без урамнан үткән чакта
Кызлар кала сокланып.
Юлларым ерак, сөеклем,
Юлларым сиңа бара.
Елларым яфрактай коела,
Тик якынаймый ара.
Юлларым сиңа бара,
Тик якынаймый ара!
Ак каенны кочып елый Мәръям.
Күз яшьләре тама ак тузга.
Ниләр булды икән, ниләр генә
Ун җидесе тулган бу кызга?
Айның якты нуры төшә
Колхозым кырларына.
Исемнәреңне кушамын
Сагыну җырларыма.
Аерылыу юк сөйгән йөрәкләргә,
Без кавыша алмас ара юк,
Сагыну бар, ләкин күңелләрдә
Әрнеп торган утлы яра юк.
/»Язмышлардан узмыш бар…» спектакленнән/
Йөрәкләр кушылды, ә юллар аерылды —
Уртага ярылды тормышлар.
Яртышар-яртышар калдык без — нишләрбез
Язмыштан булмаса узмышлар?
Кич утырып кызлар чигү чигә,
Чикәннәре, беләм, бирнәлек.
Апаемны былтыр сораттылар,
«Әле яшерәк» дип бирмәдек.
Елгалар төнен сөйләшә
Болыт тауларга кунгач.
Йөрәкләр төнен серләшә
Аяк тавышы тынгач.
Өченче көн җепшек кар ява,
Өченче көн тоташ, өченче көн
Әрни минем иске бер яра.
Өченче көн тоташ кар ява.