Күрәсем килгән иде (Сөясем килгән иде)
Минем сине, минем сине
Күрәсем килгән иде.
«Хәлең ничек, хәлең ничек?» —
Диясем килгән иде.
Минем сине, минем сине
Күрәсем килгән иде.
«Хәлең ничек, хәлең ничек?» —
Диясем килгән иде.
Күзләремә бакты ярым: —
Яр, — диде, —
Сиңа гына әйтер сүзем
Бар, — диде.
Иреннәрең синең, ярым,
Бал, — диде. (Хе)
Хәтеремнән һич китмисең,
Яр! — диде.
Күңелемдә хис учактай
Яр! — диде.
Инде нишлим синсез җирдә,
Яр! — диде. (Хе)
Аем минем син, кояшым,
Яр! — диде.
Айлы кич килде
Идел ярына.
Дөнья күмелде
Ай нурларына
Йолдыз артыннан
Йолдыз кабына/
Ә мин ашыгам
Кызлар янына.
Килмә дә син, йөрмә дә син,
Кермә дә тормышыма.
Исемем белән янып яшим,
Һәм ризамын шуңа да.
Синең буеңда, Идел,
Шаулый кара урман.
Халыкта синең хакта.
Күпме җырлар туган.
Күзем төште сылу-чибөргө
Менә кайгы — инде нишләргә?!
Айлы кичләрен дә,
Ямьле көннәрен дө
Сине уйлыйм, Гүзөл-Гүзөлем.
Мин, мин — ал грейпфрут.
Ал мине, ал
Кулларыңа! Бармакларың… мин яратам
Син кагылганны.
Бер күрүдән, матур елмаюдан
Күзләремнән шатлык коелды.
Кар бөртеге кебек нурын чәчкән
Шатлык җыры сәер тоелды.
Яшьлекнең язында очраштык, таныштык,
Табыштык — аккоштай тиң ярлар.
Син утка, мин суга әйләнеп хушлаштык,
Аерды яшенле яңгырлар.
Җанда — гөлем, сөю гөлем,
Гөлләргә күмсен көн дә.
Кояш күктән елмайганда
Җылы җиткерер җанга.