Нигъмәт ариясы
Ташлар ватып, таулар актарганда
Сез булырсыз минем күңелдә (уемда).
Эштән арып, яллар иткән чакта
Сез булырсыз минем телемдә.
Ташлар ватып, таулар актарганда
Сез булырсыз минем күңелдә (уемда).
Эштән арып, яллар иткән чакта
Сез булырсыз минем телемдә.
Әткәм-әнкәмнең җылысы —
Күңел күзем яктысы.
Сезгә генә күренәдер
Ак биләүнең ак төсе.
Батыр егет килә ат өстендә,
Аты уйный авызын тартканда.
Булат савыт кигән, сөңге тоткан,
Ташны яра (ташлар оча) уклар атканда.
Җырга салып хат җибәрәм Фатыймам
Җыр сөюче дусларымның артыннан,
Бик ерак-ерак җирләрдән,
Ут-эчендәге илләрдән,
Өзлеп сәлам сиңа, картыңнан.
Ходай безне сынаса да,
Язмыш безне кыйнаса да,
Сагышка юл куймабыз!
Без бит җиргә яшәр өчен,
Яшеннәрдәй яшьнәр өчен,
Җырлар өчен туганбыз.
Билен кысып буган, диләр,
Бигрәк уңган, диләр;
Әллә каян күренеп тора —
Солдатта булган, диләр.
Кулларыма алып аккош каурыйларын
Су буйларын урап әйләнәм.
Дөнья моңга чумган, аңа ниләр булган,
Нигә сагыш калган җәйләрдә?
Төйәгемә күз ташласам,
Хәсрәтләрем кузгала,
Зифа камышын саргайтып,
Сулар кими елгада,
Эчәр сулар да корыса,
Дөньябыздан ни кала?
Сукмак салып бу тормышка
Үз юлым белән киләм.
Кайгылларда елап калам,
Бәхеткә ихлас көләм.
Учакларда утлар яна,
Кала бары күмерләр,
Сүнеп барган күмерләрдә
Яна безнең гомерләр,
Яна безнең гомерләр…