Сыерчыклар оча
Сыерчыклар оча. Оялар кала,
Балалары канат ныгытса.
Ата йорты моңсу булып кала,
Балалары китеп югалса.
Сыерчыклар оча. Оялар кала,
Балалары канат ныгытса.
Ата йорты моңсу булып кала,
Балалары китеп югалса.
Сандугачның гомерләре
Моңланып үтә икән.
Ник моңлылар бу дөнъяда
Бәхетсез була икән?
Сандугачым бергә сайрыйк,
Дөнъялар моңга тулсын.
Безнең йөрәк моңнарыннан
Өр-яңа җырлар тусын!
Зәңгәр диңгезкәем, җитезкәем,
Нигә шулай ярсып чабасың?
Ярсуларың хәзер миңа күчте
Белсәң икән бераз чамасын?!
Каз өмәсе су буена
Озаталар казларны.
Ак йолдызлар бии бии
Иркәлиләр кызларны.
Кендек каны бәйли икән
Иң якын туганнарны…
«Туганым!» — дип өзелеп торган,
Җан атып торганнарны.
Саубуллашу җиңел буламы соң —
Тагын калдым юллар чатында.
Кар көртләре күмде юлларыңны,
Озак йөри язган хатың да.
Кич җиткәнне көтмә, җаным,
Кил син, бәгырем, Гөлсинәм.
Су буенда өзелеп-өзелеп
Сагынып сине мин көтәм.
Миңа йолдыз вәгъдә итмә,
Омтылсаң да зәңгәр күккә.
Атылыр да сүнәр йолдыз,
Эзсез калыр мәңгелеккә.
Бармак кына авыртса да
Күңел төшә, кәеф юк.
Исәнлекнең кадерен белеп,
Шөкер итеп яшәек.
Дуслар гына булып очрашулар
Уяттылар сөю хисләрен.
Кавышырга һич тә мөмкин түгел
Сагышланып үтә кичләрем.