Сөю кадере
Көтмәгәндә килгән сөю безне
Кавыштырды яшьлек таңында.
Назлар тулы күз карашың
Шифа була моңлы җаныма.
Көтмәгәндә килгән сөю безне
Кавыштырды яшьлек таңында.
Назлар тулы күз карашың
Шифа була моңлы җаныма.
Ак калфагың чиккән, бөккән,
Ука белән чукланган.
Сөйгән ярым, миңа ачуланма
Төшләреңә кереп йөдәтсәм.
Аллардан ал чагың әле
Гөлдән гөл чагың әле.
Балланган алмалар сыман
Тәмләнгән чагың әле.
Суның агышларыдыр…
Җилнең кагышларыдыр…
Кайлардан килеп кайларга,
Китеп барышларыдыр.
Соңлап килдең урау юллардан,
Киң адашкан аккош шикелле.
Синсез калгач язмыш кителде,
Сагыш йотып еллар үтелде.
Соңлаган язлардай килдең дә,
Йөрәкне хисләргә чорнадың.
Унҗиде яшемә кайттым мин,
Эзләре калса да чорларның.
Очраштык бит көтмәгәндә —
Карадың да елмайдың.
Икәү бергә елмаюдан
Яме артты дөньяның.
Синең өчен алсу таңнар ата,
Синең өчен исә җилләр дә.
Синең өчен сандугачлар сайрый,
Синең өчен чәчәк җирләрдә.
Очраштык без таң атканда,
Ямьле Идел буенда.
Бер-беребезгә вәгъдә бирдек
Мәңге бергә булырга.