Халкымның гүзәле
Чигүле алъяпкычларың
Бик килешә үзеңә.
Мәрҗән муенсаларыңнан
Нур сибелә йөзеңә.
Әй, гүзәлләрнең гүзәле,
Үзәкләрне өзмәле!
Килдем әле сиңа, иркәм,
Килдем әле, түзмәдем.
Чигүле алъяпкычларың
Бик килешә үзеңә.
Мәрҗән муенсаларыңнан
Нур сибелә йөзеңә.
Әй, гүзәлләрнең гүзәле,
Үзәкләрне өзмәле!
Килдем әле сиңа, иркәм,
Килдем әле, түзмәдем.
Зәңгәр күзең, күз керфегең
Тибрәндереп карама.
Күз карашың ук шикелле
Йөрәгемә кадама.
Яңгыратып авылым урамнарын
Тальян гармунымда уйныйм мин.
Син яраткан җырны кабат-кабат
Тәрәзәңә карап җырлыйм мин.
Дөньяда бер чибәрлегең син үзең дә
Беләсеңдер, беләсеңдер
Шуңа да син күзләреңнән йолдыз чәчеп
Көләсендер, көләсеңдер.
Чулман өсте ак томан,
Җандагы сагыш сыман.
Сине уйлыйм, сагынам,
Бер ярсынам, бер тынам.
Без язмыш — ике ялыгыш,
Юлларыбыз аймылыш.
“Бәхетлесең” — дип уйлама,
Күзләремдә — моң-сагыш.
Куктә — Зөһрәкәй,
Җирдә син чибәр.
Сокланып сиңа:
«Таңсылу!» — диләр.
Син чишмәдәй саф,
Син гөлдәй гүзәл!
Сине күрмичә
Нинди җан түзәр?!
Таң йолдызы, маяк бул син
Юлда иркәмә;
Нурларың белән аны син
Назлап иркәлә!
Аның кайтып килүен мин
Бик көтеп калам;
Аның өчен чын йөрәктән
Ашкынып янам.
Ап-ак күлмәгеңне киясең,
Назлы җилгә башың иясең.
Син, ромашкам, гашыйк күңелгә
Юаныч һәм шатлык бирәсең.
Йомшак кына җылы җилләр исте,
Тибрәндереп матур инешне.
Җыйналыгыз, дуслар, уйнап-көлеп,
Ямьләндерик эшле тормышны.