Син кайларда, җаным
Нишләргә дә белмим,
Үпкәләп тә йөрим
Әле сиңа, әле үземә.
Нигә яшьлек язы
Күрештереп калды
Икебезне бары бер генә?
Айдар Тимербаев
Кияүгә чык бары яратып
Уянасың күреп төшләреңдә,
Күзең төшкән диеп берәүгә.
Юк, ашыкма, «кирәк син» дип кенә,
Иртәрәктер сөям дияргә.
Бер пәп итеп үпкәннән
Кем иркәли чәчләремне
Җилме, әллә син микән?
Уян, бәгърем, уян, дип
Эндәшүчем син икән.
Безнең иртәбез башлана
Тәмле чәй һәм коймактан.
Бүген дә сине йокыңнан
Коймак исе уяткан.
Алмагач бураны
Коела ак тәңкә таҗ гына,
Җил куйса тирбәлеп аз гына.
Мин кердем бакчага адашып,
Гаепле барысына яз гына.
Айдарым
Калырга туры килсә дә
Сине бер генә күреп.
Төшләрдә күреп уянам,
Сагынуларга уралам,
Дәшәм, Айдарым, диеп.
Кирәкмисең, дисең…
Сөюләрем бәхеткә түгел,
Үкенергә икән бирелгән.
Йөрәккәем сискәнепләр китә
«Кирәкмисең» дигән сүзеңнән.
Кем син?
Син көтмисең минем килүемне,
Ә килгәндә кумыйсың…
Мин дә сине сагынмыйм шикелле,
Ләкин онытылмыйсың.
Кагылма кеше ярына
Ничек кенә теләсәк тә
Гаептән сакланырга,
Булгалый шул күңелләрнең
Адашкан чаклары да.
Кайчак чит бакча гөлләре
Матурырак күренә,
Лэкин тыя бел үзеңне,
Үрелмә син, үрелмә!
Үкенү (дүртенче вариант)
Бу дөньяда күпме үкендем мин,
Тәүбә кыла-кыла үкендем.
Баш китсә дә үкенмәстәй идем,
Үкенмәдек инде ул көнне.
Әллә ничек кенә үтә гомер
Әллә ничек кенә үтә гомер,
Йөгереп китәр чакта юл булмый.
Йөрәгеңне салсаң учларыңа
Кулларыңнан алыр кул булмый.
