Уел (өченче вариант)
Ике лә генә егет печән чаба
Уел буйкаенда ла чабында.
Кайда ла гына йөреми, ниләр күрми
Ир-егеткәй исән дә чагында.
Ике лә генә егет печән чаба
Уел буйкаенда ла чабында.
Кайда ла гына йөреми, ниләр күрми
Ир-егеткәй исән дә чагында.
Курайчылар курай уйнамас,
Башкорт курайлары булмаса;
Егет тә генә кеше җыр җырламас,
Йөрәгендә дәртләр булмаса.
Мин халкымның чәчәк күңеленнән,
Бал кортындай, энҗе җыямын,
Җыямын да — җанлы энҗеләрдән
Хуш исле бер кәрәз коямын.
Шуңа да мин беләм тел кадерен:
Бер телдән дә телем ким түгел —
Көчле дә ул, бай да, ягымлы да,
Ким күрер тик аны ким күңел!
Мин халкымның чәчәк күңеленнән,
Бал кортындай, энҗе җыямын,
Җыямын да — җанлы энҗеләрдән
Хуш исле бер кәрәз коямын.
Кайчакта үзеңне бәхетсез тоясың:
Өметең гөлләрен җил өзә…
Нигә соң, нигә соң күренми Кояшым?
Тормыш ул — серле бер могҗиза.
Тормыш күперләре караңгы төн икән,
Адашуың мөмкин ялгызың!
Дусны сайла гомерлеккә,
Ярым булсын мәңгелеккә.
Адаштырмый җитәкләүче булсын синең язмышың…
Зарлы хәлем тик зарлылар аңлар, Моңлыларга моңлы кушылыр, Күрәсең бит: тормыш дигәнебез, Тормыш дигәнебез шушыдыр. Кызганмадым үткән гомеремнең Кабатланмас матур чакларын, Күпме эзләсәм дә елларымның, Изге мизгелләрен тапмадым. Зарлы хәлем тик зарлылар аңлар, Моңлыларга моңлы кушылыр, Күрәсең бит: тормыш дигәнебез, Тормыш дигәнебез шушыдыр. Барысы да хәзер яңа мин(дә), Үткәннәрдә бәхет юк икән… Тормышымны бөтен үзгәртсәм … Читать далее
Якты кояш җиргә нурлар сибә,
Болыннарга чәчәкләр тулган.
Еллар үтә, йорәк бик тын тибә,
Дуслар китә мәңгелек юлга.
Тики-так, тики-тики-так, тики-так,
Килә сәгать, килә сәгать.
Тик-так, тик-так килә сәгать,
Вакыт чормап алды мине.
Алга чорнап алып очты,
Тыпырчынып, калдыр дидем.
Тыпырчынып, калдыр дидем.
Тигез картлык — нинди тирән мәгнә
Бу сүзләргә дуслар бирелгән
Сөярмен дип яшли биргән вәгдә,
Үткән гөмер бергә үрелгән