Аңлашу
Сөйләшкән дә идек,
Гөрләшкән дә идек.
Очрашкач Җирдә бер,
«Без бәхетле», — дидек.
Мәхәббәт
Аңларсыңмы серләремне?
Аерылганда икәү бергә
Аланнарны урадык.
Кавышыр көннәребезне
Кәккүкләрдән сорадык.
Аңларсың дип уйладым
Мәхәббәтнең сукмаклары,
Адаштырды бик тамам.
Бергә булган минутларны
Оныта алмый сагынам.
Аңламадың
Сөюемнең кайнарлыгын
Аңламадың, үкенеч.
Юлларыбыз аерылса да
Оныта алмам инде һич.
Аңладым
Мин кайчандыр сине югалтудан
Уйларыма кереп югалдым
Хисләремне, сине яратуны
Бәллүр кебек диеп уйладым.
Аңла, дустым
Шауласа кичен агачлар,
Йомшак җил кагылудан.
Аңла, дустым, мин җырлармын,
Җырлармын, җырлармын сагынудан.
Аңла йөрәгемне
Хатларыңны алам, юксынудан янам,
Мин сине hаман да өзелеп яратам.
Кайт инде, кайт, җаным, газаплама юкка,
Яндырма, көйдермә, түзәр хәл юк башка.
Ашыкма, сөю килер!
Чәчәкләр бәйләме тотып
Төшләремә керәсең.
Көтә-көтә арыдым мин,
Мәхәббәтем, кайда син?
Ашыкма араны өзәргә
Җыендың китәргә, яшьләрең күзеңдә,
Мин генә түгел бит, әрнисең үзең дә.
Әлегә аралар — бер генә адым бит,
Син минем, яшьлектән, яраткан ярым бит.
Ашыкма
Ашыкма, алма син кулыңны —
Тәнемә җылысын сеңдерим.
Сөенеч канатын киереп,
Җанымны күкләргә менгерим.
