Кояшым (Җырларым)
Кояшым, cин минем кояшым
Җылынам нурларыңа, җылынам нурларыңа.
Нурларыңнан югалам,
Юл алам җырларыма…
Салават Низаметдинов
Китмә очып, аккошкаем!
Күл өстендә ялгыз аккош —
Ул югалту, әллә табыш.
Аның сыны шундый таныш.
Йөрәгемдә якты сагыш.
Килче иркәм
Бер күрүдә гашыйк булдым,
Сихырлап киттең.
Әйтер сүзем әйтә алмадым,
Кәефсез үттең.
Тик сагыш калды йөрәктә,
Ә син еракта.
Кайда минем батырым
Ак биттәге серле юллардан,
Хыялымдан һәм уйларымнан.
Мин сине таптым, сине яраттым,
Тылсымлы әкият батырым.
Иркәм, назлы карашың
Иркәм, синең назлы карашыңны
Көндә төштә күреп уянам.
Йомшак, алсу татлы иренеңне
Күпме үпсәм, үбеп туя алмам, туя алмам.
Ике хыял
Катмарлы да тормыш сукмаклары,
Тузанлы да аның юллары.
Күпме түзан йотып шул юллар да,
Бар юлны да узып булмады,
Бар юлны да узып булмады.
Елмаеп чыктым
Мин елмаеп чыктым алларыңа,
Син курмәмеш булып утеп киттең.
Караш сирпмәсәң дә, бер борылып,
Җаннарыма тиклем өтеп киттең.
Димәк, мин әле яшимен
Юлларым ерак, сөеклем,
Юлларым сиңа бара.
Елларым яфрактай коела,
Тик якынаймый ара.
Юлларым сиңа бара,
Тик якынаймый ара!
Гашыйк бул
Офыкларны каплап балкып киткән,
Салават күпере кебек бу гомер.
Көннәремне серле итәм дисәң:
Бәхетле көнем бул
Кош булып барырмын сиңа,
Җаныңда терәк булса.
Өзелексез (Кош булып) сайрап торырмын —
Җаныңа кирәк булса.
