Кантюковка юллары
Олы күлгә сикердем,
Рәхәтләнеп су кердем.
Яшь чакларны искә алып
Болыннарда йөгердем.
Олы күлгә сикердем,
Рәхәтләнеп су кердем.
Яшь чакларны искә алып
Болыннарда йөгердем.
Җир — өстеннән, әй өстеннән,
Йолдызлардан эзләдем.
Мин яныңда йөреүемне,
Ник син җаным белмәдең.
Ак каенның җырын тыңлап
Үскән каен җиләге*…
Каен җиләген җыйыйк ла,
Акланнарга кил әле.
Яңгыр ява иде көзге кичтә,
Мин очраттым сине, кадерлем.
Сулы чәчең, моңсу карашыңны
Бүгенгедәй ачык хәтерлим.
Шул мизгелдән минем йөрәк яусыз
Бирелде тик сиңа әсиргә.
Синең мәхәббәтсез сулырмын дип
Секунд саен күңел ачына.
Сары сандугачым
Өзлеп сайрыйсың нигә?
Синең иреннәрең
Насыйп иткән соң кемгә?
Синсез килгән шатлыкларым
Шатлык булмаган икән.
Куанычларым булса да,
Дөнъя шатлыкка тулса да,
Күңелем тулмаган икән.
Аймылышкан юлларымда,
Кайсы илләрне гизсәмдә.
Уйларымнан чыкмыйсың һич,
Кай тарафта йөресәң дә.
Мөмкин түгел мине уйламауың,
Мөмкин түгел мине яратмауың.
Мөмкин түгел, мөмкин түгел,
Мөмкин түгел.
Күптән сизәм җылы карашыңны,
Югалтудан куркам үземне.
Серләр тулы, күзләреңнән беләм,
Әйтмәсәмдә әйтер сүземне.
Күп сиреннәр, алмагачлар,
Гөлгә төрелгән идем.
Мәдинәкәй гөлкәем, дип,
Җырлап йөрегән идем.
Бер-беребезгә насыйп яр идек без
Аерды шул ачы язмышлар.
Ник моңсызлар өчен дөньялар киң,
Ник гашыйклар (гашыйкларга) өчен (гына) дөнья тар?!