Очрашканбыз, табышканбыз

Җир — өстеннән, әй өстеннән,
Йолдызлардан эзләдем.
Мин яныңда йөреүемне,
Ник син җаным белмәдең.

Синең өчен (өченче вариант)

Яңгыр ява иде көзге кичтә,
Мин очраттым сине, кадерлем.
Сулы чәчең, моңсу карашыңны
Бүгенгедәй ачык хәтерлим.
Шул мизгелдән минем йөрәк яусыз
Бирелде тик сиңа әсиргә.
Синең мәхәббәтсез сулырмын дип
Секунд саен күңел ачына.

Син китергән кайгы — шатлык

Синсез килгән шатлыкларым
Шатлык булмаган икән.
Куанычларым булса да,
Дөнъя шатлыкка тулса да,
Күңелем тулмаган икән.

Мөмкин түгел

Аймылышкан юлларымда,
Кайсы илләрне гизсәмдә.
Уйларымнан чыкмыйсың һич,
Кай тарафта йөресәң дә.

Мөмкин түгел мине уйламауың,
Мөмкин түгел мине яратмауың.
Мөмкин түгел, мөмкин түгел,
Мөмкин түгел.

Мәхәббәтем уяна (Салма мине сары сагышларга)

Күптән сизәм җылы карашыңны,
Югалтудан куркам үземне.
Серләр тулы, күзләреңнән беләм,
Әйтмәсәмдә әйтер сүземне.

Кем төзәтер язмыш ялгышын?

Бер-беребезгә насыйп яр идек без
Аерды шул ачы язмышлар.
Ник моңсызлар өчен дөньялар киң,
Ник гашыйклар (гашыйкларга) өчен (гына) дөнья тар?!