Төнге яңгыр
Төнге яңгыр бәрелә тәрәземә,
Моңсулыгы, үтә үзәгемә.
Ялгыз яфрак сыман ятим җаным,
Дөнья буйлап гизә эзләп парын.
Төнге яңгыр бәрелә тәрәземә,
Моңсулыгы, үтә үзәгемә.
Ялгыз яфрак сыман ятим җаным,
Дөнья буйлап гизә эзләп парын.
Төн ябынгач йолдызлы юрганын,
Дәшә мине шигыр-төнгизәр.
Көмеш сулы яп-якты елгада
Бер кечкенә салда мин йөзәм.
Төн пәрдәсен ачып,
Ак мамыктай очып,
Ява карлар, ява карлар.
Сызып яңа юллар
Уза яңа карлар,
Хәтерләтә сине алар, сине алар.
Иртә таңнан төшәм күлгә,
Төнбоеклар күрергә.
Шушы чәчкәләрне җыеп,
Сиңа бүләк итәргә.
Моңсу күлнең сылу төнбоегын
Кулларыңа тотып син көтмә.
Йөрәгемә сүнмәс ут кабызып,
Йөрәгемә сүнмәс ут кабызып,
Төнбоек бүләк итмә.
Тәрәзәләр елмаялар,
Тәрәзәләрдә нурлар —
Зәңгәр күкләргә үрелеп,
Йөрәктә шыта җырлар.
Тын сукмакта тал тирбәлә:
Кулың талга тиядер.
Йөрәк әйтә: сагынгандыр,
Су буена киләдер…
Туган якның каеннары калалар инде,
Озатыша баралар инде,
Йөрәгемә яфракларын яралар инде,
Сагышларга салалар инде.
Иртә дә томан, кич тә томан,
Бу томанкайларга ни булган?
Тауга да менеп, ташка басып,
Син карарсың, җаным, мин булмам.
Туалар сызылып ал таңнар…
Туалар өметле көн көтеп;
Илне зур эшләргә чакырып,
Йөрәкне җиңүгә җилкетеп.