Ялгызлыкка ничек түзәргә
Күңелем белән һаман сине көтәм,
Йөрәгем тик сиңа бәйләнгән.
Салкын көздә көтә-көтә арып,
Кисәк-кисәк бозга әйләнгән.
Күңелем белән һаман сине көтәм,
Йөрәгем тик сиңа бәйләнгән.
Салкын көздә көтә-көтә арып,
Кисәк-кисәк бозга әйләнгән.
Күңелләрнең кышкы салкыннарын
Эретерлек ямьле яз килде.
Яшьлегемнең борма юлларында
Көтмәгәндә таптым мин сине.
Язлар белән син килерсең төсле,
Мин язларга шундый ышанам.
Язлар җитсә, ташый мәхәббәтем,
Язлар җитсә, ташый мәхәббәтем,
Минем күңел язга охшаган.
Күңел күзем никтер сине күрми үтте
Яз гөлләре чәчәк атканда.
Йөрәгемдә мәңге төзәлмәслек яра,
Моңсуланам таңнар атканда.
Урманда ялгыз кәккүк кычкыра,
Аның моңнары йөрәккә тула.
Нигә ул шулай моңая икән,
Үткән гомерен сагына микән?
Каракүлгә мин гел кайтам
Ерак булса да ара.
Мондый матур, гүзәл җиргә
Кайтмыйча түзеп кара.
Канатланып очып кайтам
Туган Яңавылыма.
Дәрт-дәрман бирә сулары
Сусаган җаннарыма.
Мең ел буе килгән синең тарих
Һич онытылмас ерак көннәрдә.
Рухландырыр һәрбер татар кешесен,
Киләчәккә атлап кергәндә.
Бу дөньяда бар нәрсә дә парлы —
Ходай үзе шулай яралткан.
Мәхәббәтнең мәңге сүнмәс серен
Аңлый бары өзелеп яраткан.
Яшьлегемнең ал таңында
Очрадың да юлларымда,
Үзгәрттең син минем язмышны.
Йөрәгемә салдың ялкын,
Тик нигәдер үзең качтың,
Күңелемдә калды сагыш-моң.