Уфа вальсы
Агыйдел күпере өстендә
Алтын ай, ярында таллары.
Моңланып тибрәлә, талпына
Уфамның бәхетле таңнары.
Агыйдел күпере өстендә
Алтын ай, ярында таллары.
Моңланып тибрәлә, талпына
Уфамның бәхетле таңнары.
Бәхетемне күпсенде дә
Урлады төнге урам.
Урамда калды сары көз,
Күңлемдә кара буран.
Уфтану зарлардан арыныйк,
Йөрәккә яңы җыр кабызыйк.
Җыр булсын зур хисләр кулында,
Яктырсын дөнъялар мәхәббәт җырыннан.
Гомерем агышларымнан,
Таптым да, югалттым да.
Өзелеп сөйгән ярларны,
Ярамый югалтырга.
Бәлки яшьлеккә кайтудыр,
Яңадан кабынудыр.
Кабатланмый торган, үткән
Елларны сагынудыр!
Әллә язмыш булган,
Әллә ялгыш булган,
Салкын кышны безнең очрашу.
Зинһар, үзең аңла,
«Дус-дошманнар» аша
Хәлемне, кирәкми, сорашу.
Тәлгәш-тәлгәш миләш,
Булчы миңа сердәш,
Сары көздә туган җимешем.
Адашты бәхетем,
Көзләрдә өметем…
Бәхетемне эзләп килешем…
Кояш нуры булып,
Чишмәдәй ургылып,
Күңелемә минем
Килдең сөю алып.
Сөям әле, диңгез күзләреңдә
Миңа каршы давыл булса да.
Сөям әле, сихри тавышларың
Өзгәләнгән җанны буса да.
Гомеремнең буйларына,
Бары сине яраттым.
Яраттым да, караттым да,
Бәхетне синдә таптым.