Саумы, Казан!

Туган калам син!
Казан, сиңа мин гел табындым.
Чакырганда син
Кош булып канат, әй, кагындым.
Сагындым мин гел,
Ашкындым сиңа, и Казаным!
Җаным синдә гел,
Синдә — юл башым, юл азагым.

Салагышта үскән камыш мин

Мин җилләрне таныйм,
Мин җилләрне аңлыйм,
Кай яклардан гына исмәсен.
Туган якның төсен,
Туган якның исен
Оныткандыр инде, димә син.

Сагындым авылымны

Талгын гына Идел ага
Туган ягыма таба.
Бөдрә талларын тирбәтеп,
Кояшта нурлар уйнатып,
Чал дулкыннары ярга кага.

Бергәләп җырлыйсы җырлар бар!

Сак-Сок язмышларын теләмимен
Мин сезгә гомергә, туганнар.
Әй, татар, әй, башкорт, башкорт-татар туганнар,
Сез бит бер анадан туганнар!

Бер күрешик

Таралышып бетсәк тә бар әле
Барлар әле дуслар, туганнар.
Җәй кибәннәре очланмаган әле,
Иртә чалардыгыз кылганнар.

Балачак чишмәсе

Челтер-челтер, челтер-челтер
Болында
Челтерәп,
Чишмә ага, балачак
Турында
Җыр җырлап.
Җәйге көндә иелеп сулар
Эчкәндә
Без бергә,
Күрә идек икебезне
Рәсемдә
Чишмәдә.
Чишмә күзе бик тирәннән
Ургыла,
Тын гына
Әйткән кебек:
«Ул гына юк
Яныңда,
Ул гына».
Чишмә күзе кебек иде
Күзләрең,
Аппагым;
Гомеремнең көзләрендә
Эзләдем,
Тапмадым.
Челтер-челтер акты-китте
Тиз генә
Балачак…
Их, тагын бер болындагы
Көзгегә
Карасак…
Күпме сулар акмаган ла,
Саф җилләр
Исмәгән;
Күзләреңнең чагылышын
Эзлимен
Чишмәдән.
Көзге
Җилләр, сискәндереп,
Исмәгез
Челтер-челтер челтерәми
Чишмәбез, —
Саеккан.
Эзләребез табылмаслар:
Аңладым
Үзем дә…
Көзге җилләр кагылмаслар
Җандагы
Рәсмеңә.