Барыбер
Мин ил гизүче ерак илләрдән,
Күңел нык өшегән шул салкын җилләрдән,
Синең яныңда тукталган идем,
Җаным җылыныр диеп уйлаган идем.
Мин ил гизүче ерак илләрдән,
Күңел нык өшегән шул салкын җилләрдән,
Синең яныңда тукталган идем,
Җаным җылыныр диеп уйлаган идем.
“Аерылабыз, сау бул”, дидең миңа,
Бу очрашу — соңгы мәртәбә.
Юк, ышанмыйм, безнең юлларыбыз
Аерылыр, диеп иртәгә.
Куллар болгап калдың озатканда,
Ак теләкләр теләп юлыма.
Теләкләрең терәк булды миңа,
Озакламый кайтам яныңа.
Үтә гомер дигәннәре —
Таң ата да кич була..
Уткәннәрне уйлый-уйлый,
Кайвакыт күңел тула.
Агым моңгаена түгел,
Каршысына да йөздем.
Юллар уздым, илләр гиздем,
Түзәлмәстәйгә түздем
Кеше килгәч якты дөнъяга,
Күктә бер йолдыз кабына.
Минем дә йолдызым
Яктырта юлымда.
Ул тора язмышым сагында,
Көч бирә арыган чагымда,
Туры юл күрсәтә адашып калганда.
Күңелем моңнарга тулганда.
Язмышларым — төшенчә,
Булып китә төрлечә.
Булмасада гел минемчә,
Яратам шул көенчә.
Бу дөнъяда һәр кемнең үз йөге,
Ташлап кына китеп булмый шул.
Кемгә җиңелерәк була, кемгә авырырак,
Бары безне карап саный шул.