Уйна, колыным!..
Кош кебек очып, гөлләрне кочып,
Бер колын уйный җәйге болында.
Сибелә иңенә, нечкә биленә
Ефәк яллары кояш нурында.
Кош кебек очып, гөлләрне кочып,
Бер колын уйный җәйге болында.
Сибелә иңенә, нечкә биленә
Ефәк яллары кояш нурында.
Әрәмәгә керсәм, үлән сирәк,
Сахраларга чыксам, җир җиләк;
Эчемдә генә минем утлар яна,
Ник җилкенә икән бу йөрәк?
Төнге яңгыр бәрелә тәрәземә,
Моңсулыгы, үтә үзәгемә.
Ялгыз яфрак сыман ятим җаным,
Дөнья буйлап гизә эзләп парын.
Төн ябынгач йолдызлы юрганын,
Дәшә мине шигыр-төнгизәр.
Көмеш сулы яп-якты елгада
Бер кечкенә салда мин йөзәм.
Төн пәрдәсен ачып,
Ак мамыктай очып,
Ява карлар, ява карлар.
Сызып яңа юллар
Уза яңа карлар,
Хәтерләтә сине алар, сине алар.
Иртә таңнан төшәм күлгә,
Төнбоеклар күрергә.
Шушы чәчкәләрне җыеп,
Сиңа бүләк итәргә.
Моңсу күлнең сылу төнбоегын
Кулларыңа тотып син көтмә.
Йөрәгемә сүнмәс ут кабызып,
Йөрәгемә сүнмәс ут кабызып,
Төнбоек бүләк итмә.
Тәрәзәләр елмаялар,
Тәрәзәләрдә нурлар —
Зәңгәр күкләргә үрелеп,
Йөрәктә шыта җырлар.
Тын сукмакта тал тирбәлә:
Кулың талга тиядер.
Йөрәк әйтә: сагынгандыр,
Су буена киләдер…
Туган якның каеннары калалар инде,
Озатыша баралар инде,
Йөрәгемә яфракларын яралар инде,
Сагышларга салалар инде.