Һәр көнне керәсең төшемә
Һәр көнне керәсең төшемә —
Елмаеп чыгасың тирмәңнән.
Чәчеңне җилләргә,
Җилләргә, җилләргә
Таратып үтәсең тирәмнән.
Һәр көнне керәсең төшемә —
Елмаеп чыгасың тирмәңнән.
Чәчеңне җилләргә,
Җилләргә, җилләргә
Таратып үтәсең тирәмнән.
Һәр көн иртән кояш чыга
Сиңа да, миңа да.
Һәр көн иртән җилләр исә
Сиңа да, миңа да.
Язлар язлар булып килә
Чәчәкләр атсын өчен.
Язның нурларында күрәм
Тик синең генә төсең.
Әрем катыш әби чәче
Печән чабам далада.
Сөйгән ярым вәгъдә бирде,
Үзе килми һаман да.
Әче, әче, әрем әче,
Шул әрем нигә әче?
Сезнең туйда да үбешү
Татлы идеме, әйтче?
Әгәр дә син, йомшак җилләр булсаң,
Мин чәчәкләр булам болында.
Әгәр дә син, нәфис гөлләр булсаң,
Мын ычыктай төшәм куйныңа.
Юлларыңда чәчәк булыр идем,
Түшләреңә өзеп кадасаң.
Сөюемне аңлар идең,
Сөюемне аңлар идең,
Әгәр күзләремә син карасаң.
Үтенәм, кагылма җаныма,
Чакырма син туган ягыңа.
Бармасны син минем беләсең,
Әйләнсен ялкынга, диясең.
Ә мин сине көтмим,
Назлар өмет итмим.
Үтте инде, үтте ул чаклар.
Кабатланмый бит ул,
Кабат янмый бит ул
Үткәннәрдә яккан учаклар.
Күңелемдә яшерелгән
Хисләремне сизмиләр,
Йөрәгемне кая куярга да
Белми йөргән мизгелләр.
Эзләмә син мине, эзләмә,
Йөрер юлларымда күзләмә.
Болай да бит йөрәк ярасы
Бигрәкләр озак төзәлә.