Шатлык хисләре
Кайтып кердем авылга
Язгы кичләрдә.
Күптән күрмәгән идем
Дус-иптәшләрне.
Кайтып кердем авылга
Язгы кичләрдә.
Күптән күрмәгән идем
Дус-иптәшләрне.
Уйнат, уйнат гармуныңны,
Биесеннәр егетләр.
Безнең илнең егетләре
Бары да бөркет кебекләр.
Аһ, Ырымбур-кала, сәхрә дала,
Күккә тиеп тора манара.
Өфе тараклары белән
Чәчемне тарыйм әле.
Караңгы көннәрдә, йолдызсыз төннәрдә
Тормышым шәме пыскып янганда.
Дуслар кулын суза, кайгы җиңел уза,
Җылы сүзләре дәва җаннарга.
Кич салкында аваз биреп,
Күкрәк киереп җырласаң,
Җанга рәхәт булып китә,
Бер озын көй моңласаң.
Дус-ишләрем уйный-көлә,
Мин генә көлмим.
Уенның да ямен тапмыйм,
Ни булды, белмим.
Тормышның әлегә башы,
Мәхәббәте мәңгелек.
Матур җырлар белән бизик,
Бүләк итик изгелек.
Кыен чакларымны хәбәр итмәсәм дә,
Үзе белеп килә чын дустым,
Ихластан сөенә хәлләрем яхшыга,
Үз итә ул мине чын дустым.
Синең йөрәгең дә сызланадыр,
Ара ерак, син — ерак илдә,
Бүләккәең — челтәр шәлне көн дә
Сыйпап-сыйпап салам мин иңгә.