Кире кайт син миңа
Эрер идем синең кочагыңда,
Сагынудан өзелә үзәгем.
Таңнар туа, көннәр синсез үтә,
Әллә юкмы сиңа кирәгем?
Эрер идем синең кочагыңда,
Сагынудан өзелә үзәгем.
Таңнар туа, көннәр синсез үтә,
Әллә юкмы сиңа кирәгем?
«Урамда көз», — дисең
Әллә син сизмисең:
Күңелдә язлар әле.
Сөюле җанымда
Син булган чагымда
Язлардан язмам әле.
Сары бөдрә чәчләремне,
Буятам караларга.
Сөю утларында янам,
Килегез араларга.
Сөю утларында янам,
Килегез араларга.
Кешегә гомерләр бирелә
Мең түгел, бары тик бер генә.
Кулымнан төшермәм мин сине
Җаныем, төшермәм гомергә.
Кояш чыкса, чәчкә күзен ача
Син дә миңа назлы гөл генә.
Күңел күркем бер ачылсын, иркәм,
Елмай әле, елмай бер генә.
Ашмады гамәлгә
Ант итеп бирешкән вәгъдәләр.
Елама, ярсыма —
Син үзең гаепле барсына.
Әгәр сөю гөнаһ икән — мин гөнаһлы.
Ничә еллар бер тәүбәгә килә алмыйм.
Бу гөнаһтан котылуның бер чарасын
Ничә еллар эзлим, уйлыйм, белә алмыйм.
Ялгызлыклар газап бит ул,
Күңелне баса сагыш.
Җан сөйгән ярыңнан язсаң,
Бәхетсез була язмыш.
Безгә дигән гомер бергә — бергә,
Берәм — берәм еллар агыла.
Бер җылы сүз әйтәлмадым кебек
Әйтәлмадым еллар буена.
Син көткәндә — мин килмәдем,
Мин килгәндә — син көтмәдең,
Барсы да ялгыш булды*.