Уфам — башкалам
Ике идел ярында
Мәңгелек дан кала
Чәчкәгә күмелеп
Кояшта нурлана
Моңнарга байкала
Җырларга байкала
Ике идел ярында
Дулкында чайкала
Ике идел ярында
Мәңгелек дан кала
Чәчкәгә күмелеп
Кояшта нурлана
Моңнарга байкала
Җырларга байкала
Ике идел ярында
Дулкында чайкала
Ак Танып сине сагынып
Кайтам йөрәгем янып
Дәшәсең мине Танып
Ак дулкыннарга кагып.
Э Танып ага ага
Ак дулкыннарга кага.
Их, белсәгез, ак дулкыннар,
Йөрәгем ничек яна.
Сафаҗәем матуркаем минем,
Мәчетләрең ае ялтырый.
Күңелләрдә иманны баетып,
Азан тавышлары яңгырый.
Өй артындагы бакчада,
Чәчәк аткан алмагач.
Әнә шушы алмагачка,
Кунып сайрый сандугач.
Синсез булган минутларым
Көннәр булып тоела
Син көнемдә, син төнемдә
Һич чыкмыйсың уемнан.
Зәңгәр чәчәкләре булыйм,
Яраткан гөлләреңнең.
Матур хыялларың булыйм,
Иң якты көннәреңнең.
Мин сине яраттым,
Карагач күзләргә.
Мәхәббәткә чумдым,
Чумгандай күлләргә.
Язлар килә сандугачым,язлар килә.
Яратасым килә,мин сине.
Кочагыма алып,күкрәгемә салып.
Гомерлеккә сөйдем мин сине.
Мин фәрештә, Ходай мине җирдә
Сине саклар өчен яраткан.
Минем күзләр синең күзләреңдә,
Саф куңелең өчен яратам.
Җан өрәсем килә сүрәтеңә…
Әйтеп бетерәсе сүзеңне
Бераз гына чамаларлык иткән
Аскы иреннәрең йөземе.