Учларыма сал син йөрәгеңне
Ниләр булды икән сиңа, ниләр,
Калтыранып үксеп елыйсың?
Учларыма сал син йөрәгеңне,
Кулларымның тойсын җылысын.
Ниләр булды икән сиңа, ниләр,
Калтыранып үксеп елыйсың?
Учларыма сал син йөрәгеңне,
Кулларымның тойсын җылысын.
Тормышым юлында ялгызым калганда,
Очыр канатларым армансыз талганда,
Тик син мине күрдең, хәлкәемне сиздең,
Син яныма килдең, син миңа кул бирдең!
Мин яраттым сине, яраттым,
Иң саф сөю белән яраттым.
Мин җан аттым, син, дип җан аттым,
Карлыгачым (сандугачым), диеп яраттым.
Мин яраттым сине, яраттым,
Иң саф сөю белән яраттым.
Мин җан аттым, син, дип җан аттым,
Карлыгачым, диеп яраттым.
Күзгә төшкән, күзгә төшкән
Йокы сымак, йокы сымык
Күлгә ак томаннар ятты.
Җил искән иде, җил искән иде.
Күл җай гына, күл җай гына
Камыш керфекләрен какты.
Кулларыңны баш астыма салчы,
Буынымның китәр талчыгы.
Син янымда мине саклар идең,
Ә мин, исә, нечкә тал чыбык.
Киек казлар оча каңгылдашып,
Түшләренә җилләр урала.
Сагынулары, каурый-каурый булып,
Ятып калды безнең урамга.
Бик сагындым, сөйгәнем,
Сине килә күрәсем,
Алсу гына битләреңнән
Сине килә үбәсем.
Ә-әй, сине килә үбәсем.
Ир-егетләр, сездә маһирлык,
Ходай сезгә биргән батырлык,
Тогры булып биргән вәгъдәгә
Сөя белү — үҙе матурлык.
Синең кулда минем күңел аем
Син күрәсең гашыйк җанымны.
Тау чишмәсе йөрәк моңын тыңлап
Ярсып аккан кайнар канымны.