Учларыма сал син йөрәгеңне

Ниләр булды икән сиңа, ниләр,
Калтыранып үксеп елыйсың?
Учларыма сал син йөрәгеңне,
Кулларымның тойсын җылысын.

Син — минем киләчәгем

Тормышым юлында ялгызым калганда,
Очыр канатларым армансыз талганда,
Тик син мине күрдең, хәлкәемне сиздең,
Син яныма килдең, син миңа кул бирдең!

Мин яраттым сине, яраттым

Мин яраттым сине, яраттым,
Иң саф сөю белән яраттым.
Мин җан аттым, син, дип җан аттым,
Карлыгачым (сандугачым), диеп яраттым.

Күл буенда

Күзгә төшкән, күзгә төшкән
Йокы сымак, йокы сымык
Күлгә ак томаннар ятты.
Җил искән иде, җил искән иде.
Күл җай гына, күл җай гына
Камыш керфекләрен какты.

Килче яннарыма елмаеп

Кулларыңны баш астыма салчы,
Буынымның китәр талчыгы.
Син янымда мине саклар идең,
Ә мин, исә, нечкә тал чыбык.

Кайтырсыңмы җанга наз булып?..

Киек казлар оча каңгылдашып,
Түшләренә җилләр урала.
Сагынулары, каурый-каурый булып,
Ятып калды безнең урамга.