Без — табигать дуслары
Җәйге ямьле иртәдә
Чыгабыз болыннарга.
Әйлән-бәйлән уйныйбыз
Иң матур урыннарда.
Җәйге ямьле иртәдә
Чыгабыз болыннарга.
Әйлән-бәйлән уйныйбыз
Иң матур урыннарда.
Идел буенда үстек без,
Идел суын эчтек без.
Идел камышлары кебек
Зифа булып үстек без.
Ык буенда кошлар сайрап,
Уята алсу таңны,
Алсу таң белән уяна,
Шуңа ямьледер Баулы.
Акъяр дигән моңлы көйне
Кемнәр уйлап чыгарган?
Җырласам, еларсың кебек,
Керфек очың чыланган.
Тагын кайттым әле авылыма —
Төшләремә кереп йөдәтте.
Бәлки ял иттерер авылым өе
Сагынулардан арган йөрәкне.
Каурый-каурый канат кош булсам да,
Мин сандугач-былбыл түгелмен.
Былбыл тавышы кебек тавышым да юк,
Ә шулай да җырлый күңелем.
Син яшь, диләр, һәрвакыт яшь күңелле, диләр,
Көннән-көн яшәрәсең, дип, миннән көнлиләр;
Яшәрәм, дусларым, чөнки гүзәл яшьлеккә гашыйк мин,
Шуңа күрә картаерга бер дә ашыкмыйм.
Котлап сине туган көнеңдә
Алтын кояш сибә нурларын.
Кояш балкыган язгы иртәдәй,
Якты булсын, якты булсын
Тормыш юлларың.
Дуслык билгеседер: җирдә ярсып,
Иделләргә кушыла дәрьялар.
Дуслык кадрен белеп яшәгәндә,
Нинди иркен, киң бу дөньялар!
Сәфәр чыксам ерак юлга,
Каерылып карыйм артка.
Китсәм ерак, яна йөрәк —
Калырсың кебек ятка.