Өммегөлсем
Чулпан калка, ал таң ата.
Таң Гөлсемне уята
Гөлсем таңнан кырга барып,
Ай-урагын уйната.
Чулпан калка, ал таң ата.
Таң Гөлсемне уята
Гөлсем таңнан кырга барып,
Ай-урагын уйната.
Безнең авыл өсләрендә
Йолдыз яна яктырак ла;
Айга да йолдыз бик якын,
Син генә миннән ерак.
Нурлы Өфем минем, җырлы (матур) Өфем,
Син бирәсең кояш җылысын.
Тирбәләсең бакча кочагында,
Мәңге яшәр тормыш җыры син.
Өфе кайда? Өфе кайда?
Өфе Урал ягында шул,
Өфе Урал ягында.
Хәтфә таулар, яшел үзәннәрем,
Җир җиләге пешкән болыннар…
Туган якта мине былбыл иткән
Үзем генә белгән җырым бар.
Мактала безнең Әтнөбез
Эш сөйгән халкы белән.
Саф күңеле, нурлы йөзе,
Ягымлы сүзе белән.
Җырлыйк Әтнә көйләренә,
Җырчыларга таралсын;
Мул уңышлар үстерүдә
Безнең Әтнә дан алсын.
Тәүге сулыш, тәүге елау,
Әнкәемнең күкрәк сөте,
Тәпәш бер өй, салам түбә,
Учак уты, зәңгәр төтен —
Әткәй йорты.
Әй, язмыш, язмыш,
Туган җиремнең
Тугач та кергән
Миңа үз төсе.
Кая барсам да
Мин шат канатлы,
Ирекле, азат,
Һаман үз кеше.
Кырларында гөрләп иген уңа,
Урманында балан, миләшләр,
Гөл-чәчәкләр күмгән болыннарын,
Бакчаларың тулы җимешләр.