Балачакны сагыну
Балачак, әй, шат чак,
Гел сүнмәс учак.
Шушы учак ялкыны җанда
Мәңге, мәңге яначак.
Балачак, әй, шат чак,
Гел сүнмәс учак.
Шушы учак ялкыны җанда
Мәңге, мәңге яначак.
Елга ага, елга ага,
Ярлар озатып кала.
Бәхетен эзләп, елганың
Зәңгәр күзләре тала.
Әйдә, искә алыйк әле
Борынгы гадәтләрне…
Бер минутка тынып торыйк,
Онытып сәгатьләрне.
Мин бер генә тапкыр яраттым
Синнән башка беркем кирәк түгел,
Син бит минем якты йолдызым.
Сине эзләп ничә утка кердем,
Сине эзләп күпме юл уздым.
Зәңгәр күктә кошлар очкан чакта
Укыйм, әткәй, соңгы хатыңны…
Яз аенда, дошманнарны җиңеп,
Кошлар булып әллә кайттыңмы.
Нигә, әни, нигә картаясың, —
Уйлыйсыңмы дөнья афәтен?
Күчсен, әйдә, безнең күңелләргә
Бар уйларың, бөтен хәсрәтең.
Ничек соң хәлләрең?
Юрама яманга
Килмәсә хәбәрем.
Бәхетең мөлдерәп торганда,
Очраса мең бәхет юлыңда,
Онытма бәхетләр кирәген
Туачак кызыңа, улыңа.
Ак күлмәкле ялгыз каен! —
Сөйлим сиңа олы кайгым.
Мин бит, каен, әтиемне, әниемне югалттым.
Әйтче, каен, ничек итеп күңелемне юатыйм?
Тумаганмын мин
Әле дөньяга,
Син сугышка дип
Чыгып киткәндә.
Әтием, бәгърем,
Юксынам сине,
Шул авыр еллар
Искә төшкәндә.