Әйдә барыйк, кызлар карыйк

Мин бер генә тапкыр яраттым
Синнән башка беркем кирәк түгел,
Син бит минем якты йолдызым.
Сине эзләп ничә утка кердем,
Сине эзләп күпме юл уздым.

Кайтчы, әткәй!

Зәңгәр күктә кошлар очкан чакта
Укыйм, әткәй, соңгы хатыңны…
Яз аенда, дошманнарны җиңеп,
Кошлар булып әллә кайттыңмы.

Нигә, әни, нигә картаясын?

Нигә, әни, нигә картаясың, —
Уйлыйсыңмы дөнья афәтен?
Күчсен, әйдә, безнең күңелләргә
Бар уйларың, бөтен хәсрәтең.

Сыктау

Ак күлмәкле ялгыз каен! —
Сөйлим сиңа олы кайгым.
Мин бит, каен, әтиемне, әниемне югалттым.
Әйтче, каен, ничек итеп күңелемне юатыйм?

Әтиемне көтәм

Тумаганмын мин
Әле дөньяга,
Син сугышка дип
Чыгып киткәндә.
Әтием, бәгърем,
Юксынам сине,
Шул авыр еллар
Искә төшкәндә.