Бу кырлар, бу үзәннәрдә
Бу кырлар, бу үзәннәрдә минем
Эзләрем бик иртә салынган.
Кайтам, кайтам туган якларыма —
Талларыма хәтле сагынган.
Бу кырлар, бу үзәннәрдә минем
Эзләрем бик иртә салынган.
Кайтам, кайтам туган якларыма —
Талларыма хәтле сагынган.
Ай урагың салып иңбашыңа,
Кояш нурларыннан нур алдың;
Кояш нурларыннан нур алдың да
Салкын чишмәләрдән су алдың.
Нигә, нигә синең шаян күзләр
Күзләремә болай багалар?
Нинди көчләр, сөйлә, нинди көчләр
Керфек очларыңнан тамалар?
Мин сиңа йомшак таң җиле
Юллаган идем,
Чәчләреңнән иркәләр дип
Уйлаган идем.
Җырлый-җырлый эшкә бара Гөлсинә, Гөлсинә.
Гөлсинәнең ай-һай дәртле йөрәге, йөрәге.
Эштә җитез, эштә тырыш Гөлсинә, Гөлсинә,
Гөлсинәнең бөек чөнки теләге, теләге.
Әй, ямьле дә Сөн буйлары,
Матур аның таулары.
Тау өстендә шаулап үскән
Каен, нарат урманы,
Каен, нарат урманы.
Ямьле елга Сөн генә,
Уйларымда син генә.
«Яшь наратлар» көен җырлап киттең
Көмеш кыңгыраулы пар атта.
Озатып кайтам сине, карый-карый
Бөдрәләнеп үскән наратка.
«Яшь наратлар» көен җырлап киттең
Көмеш кыңгыраулы пар атта.
Мин сөялеп, озатып калдым сине
Икәү генә белгән наратка (Бөдрәләнем үскән наратка).
«Урамнардан узсам да мин,
Яланнарга чыксам да мин,
Очратамын сине һаман да,
Менә бүген тагын монда, —
Очраштык без ял йортында,
Сөю теләп йөрәк янганда.
Үпкәләмәде микән,
Ачуланмады микән?
Уйнап әйткән сүзләремне,
Зәйтүнәкәй, акчарлагым,
Чынга алмады микән?