Тормышка җыр
Тәү башлап чәңгелдәк эченнән
Дөньяга яңгыраган бер тавыш.
Шушы көннән башлап яшәргә
Кабул итеп алган бу тормыш.
Тәү башлап чәңгелдәк эченнән
Дөньяга яңгыраган бер тавыш.
Шушы көннән башлап яшәргә
Кабул итеп алган бу тормыш.
Урманнарга барсаң, миңа да әйт,
Юлларыңа гөлләр сибәрмен.
Сиңа булган кайнар хисләремне
Кош телләре белән сөйләрмен.
Бер тугандай дусларым бар
Яркәй — Илеш ягында.
Сөйләшеп серебез бетми
Без очрашкан чагында.
Миңа җан дуслар
Күңелем юатып,
Ярата сине, көтә ул диләр.
Өмет сүнмәсә,
Гөлләр шиңмәсә,
Еллар үтә ул, сизелми диләр.
Бәйләп үтче зәңгәр яулыгыңны,
Карап калыйм күзең талганчы.
Күңелләрне моңнар биләгәнче,
Йөрәгеңне ялкын алганчы.
Һәр гашыйкның үз каены була
Сер чишәргә ялгыз калганда,
Уйга чумып зиһен таралганда,
Күңел тулып, йөрәк янганда.
Җыелган туган-тумача,
Өстәлләрдә хөрмәт-сый.
Кавышалар яшь йөрәкләр,
Бүген бара бездә туй.
Ил өстендә давыл купкач,
Канга таплангач җирләр.
Кыннан суырды кылычын
Бәхтизин кебек ирләр.
Син уйнасаң авылымның
Яңгырап тора кичләре,
Сине тыңлый югары очлар,
Тыңлый түбән очлары.