Кояшларың белән кил син миңа
Кояшларын белән кил син мина, кил син миңа,
Син бит минем ике канатым;
Әллә син булганга бу дөньяны,
Бу тормышны өзелеп яраттым?!
Кояшларын белән кил син мина, кил син миңа,
Син бит минем ике канатым;
Әллә син булганга бу дөньяны,
Бу тормышны өзелеп яраттым?!
Кичер мине, болыным, сабый чактан
Синең куеныңда көч алдым.
Еракларда сине юксынганда,
Син дә сагына дип уйладым.
Безнең Ишем балкып тора
Ирень суы көзгесендә.
Күбәләкләр, кошлар белән,
Хезмәт сөйгән дуслар белән,
Дуслар белән
Яшәргә язсын синдә!
Тик бер генә көлеп дәшкән идең,
Истәлеге калды озакка.
Онытканнар мине онытсыннар,
Ә мин риза татлы газапка.
Тик бер генә көлеп дәшкән идең,
Истәлеге калды озакка…
Онытканнар инде онытсыннар,
Ә мин риза татлы газапка.
Синең эзләр тауга алып менә,
Синең эзләр алып чыга язга.
Тауга менәм, чыгам ерак язга,—
Җылы яңгыр ява, көн аяза.
Озатып вокзаллар каршында
Маңгайдан үптеләр аналар
Тузанлы юллардан үттеләр
Дөньяны күрмәгән балалар
Кырга чыксам, җылы җилләр
Чәчтән сыйпап иркәли;
Кырда искән таң жилләре
Синнән сәлам микәнни?