Бир син бер хәбәр
Яшьлек таңында
Елга ярында
Кабат кайтыр дип, мин сине көттем.
Карап күзгә күз,
Әйтмичә бер сүз
Күрешербез диеп мин өмет иттем.
Яшьлек таңында
Елга ярында
Кабат кайтыр дип, мин сине көттем.
Карап күзгә күз,
Әйтмичә бер сүз
Күрешербез диеп мин өмет иттем.
Агыйдел буенда үстек,
Яшибез Дүртөйледә,
Бездә халык эшкә уңган,
Тыйнак та, сөйкемле дә.
Әллә ли, һиллә лә,
Тыйнак та, сөйкемле дә.
Безнең үткән көннәр,
Йокламаган төннәр
Искә төшә еллар үтсә дә.
Үскән чагыбызда
Без салган сукмаклар
Күптән инде җуелып бетсә дә.
Котлап сине туган көнеңдә
Алтын кояш сибә нурларын.
Кояш балкыган язгы иртәдәй,
Якты булсын, якты булсын
Тормыш юлларың.
Имтиханнар инде артта калды,
Җыелыштык соңгы кичәгә,
Һәркем тоя үзен әзер итеп
Таулар, диңгезләрне кичәргә.
Күкрәгемдә бер җыр талпына
Туган җирем, синең хакыңда.
Сөюемне сөйләр җырымны
Отып алсын иде халкым да.
Тәү башлап чәңгелдәк эченнән
Дөньяга яңгыраган бер тавыш.
Шушы көннән башлап яшәргә
Кабул итеп алган бу тормыш.
Син киттең мине калдырып,
Яшли сөйгән ярым.
Ник төннәргә алыштырдың
Алсу аткан таңымны.
Урманнарга барсаң, миңа да әйт,
Юлларыңа гөлләр сибәрмен.
Сиңа булган кайнар хисләремне
Кош телләре белән сөйләрмен.
Бер тугандай дусларым бар
Яркәй — Илеш ягында.
Сөйләшеп серебез бетми
Без очрашкан чагында.