Мәхәббәтем (беренче вариант)
Син ант иттең, вәгъдә бирдек:
«Гомерлеккә яр булырмын, — дип, —
Арган-талган чакларыңда
Йөрәгенә ял булырмын», — дия.
Әхмәт Ерикәй
Минзәлә
Барасызмы Минзәләгә,
Мин барам Минзәләгә;
Минзәләне күрер өчен
Йөрәгем өзгәләнә.
Мин дә сине сөям
Аксыл чәчәкләрен җәеп,
Хушланып тора чия:
Чия-чия дия-дия,
Алмагач яна-көя…
Мин дә янам, мин дә көям,
Мин дә бит сине сөям!..
Кәккүк (өченче вариант)
Кәккүк кычкыра урманда яз килгәч,
Җир яшәргәч, кырларда гөл үскәч;
Чут-чут итеп тирәкләрдә сандугач сайрый,
Шул чагында йөрәкләрдә яңа дәрт кайный…
Нигә ул шулай?..
Кәккүк тавышын ишетәсеңме урманда,
Кем өчен ул анда шул чаклы моңлана?
Кемне сагына ул һаман, хәсрәте бик яман,
Өзгәләнә, яна ул тәмам, зарлана бичара.
Ул да шул, мескенкәй, сагынадыр кошкаен,
Иң матур, иң якын, җан өзгеч дускаен, дускаен.
Кәккүк тавышы моңлы диеп, ямансулама, дустым,
Моңлан, дип аңа үзем куштым.
Их, моңлан, кәккүгем, урманда!
Кәккүк тавышы бигрәк матур тыңларга:
Күк-күк, күк-кү, күк-кү!
Кәккүкләрне сайратырлык мәхәббәтем бар сиңа.
Тыңла, иркәм, гөл генәм, кәккүк тавышын бер генә:
Күк-күк, күк-кү, күк-кү!
Кәккүкләрне монлатырлык мәхәббәтем бар сиңа.
Кил, чибәрем
Кил яныма, кил, чибәрем,
Кил, алтыным, зөбәрҗәтем,
Юлларыңа гөл сибәрем,
Кил, якты мәхәббәтем.
Кил, иркәм, гармунда уйнарга
Кичләрен күңелле Иделдә,
Мин телим көймәдә йөрергә;
Мин телим яңа җыр җырларга,
Кил, иркәм, гармунда уйнарга.
Елмаюыңны көтәм
Күңелем нидер эзләнә,
Никтер түземсезләнә.
Баш ими беркемгә дә,
Синең алда тезләнә.
Бик күрәсем килә
Торсам иртән, уйларымда йөртәм,
Ятсам — төшләремә керәсең.
Бик сагындым, иркәм, нишлим икән,
Бик күрәсем килә, күрәсем.
Ах иркәм, Нәзирәм
Эзли торгач, чибәр кызның
Менә дигәнен таптым.
«Иптәшәм бул!» — дип артыннан
Ике ел буе чаптым.
Ах, иркәм Нәзирәм,
Бүгеннән үк өйләнәм
Атам — анам, бабаларым
Өйләнмичә йөрмәгән.
Алсу (икенче вариант)
Авылыбызда бер Алсу бар.
Бит алмалары алсу;
Алсу, Алсу, йөрәк ярсу.
Син булмасаң ямансу.
