Кал моңнарым булып
Син, кояшлы көнем, хыялдагы өнем,
Бердән-берем, бәгырем минем бит (син);
Риза булсаң әгәр, ал таңнарга кадәр
Гел янәшә барыр идем бит.
Син, кояшлы көнем, хыялдагы өнем,
Бердән-берем, бәгырем минем бит (син);
Риза булсаң әгәр, ал таңнарга кадәр
Гел янәшә барыр идем бит.
Бакчада — талгын җыр, хыялдай канатлы.
Серле моң белән җыр күңлемне кузгатты.
Ялгыз бер миләштәй уйчан кыз күрдем мин. —
Ник талдың уйларга, сылу кыз? — дидем мин.
Моңа кадәр, сылу, кайда булдың,
Әллә инде качып айда тордың?
Кайгыларым ташлыйм диеп ялгыш,
Бәхетемне суга салганмын.
Кар кызыдай килдең,
Төшләремә кердең,
Коткаручым булып нигәдер.
Елмай әле тагын,
Дөньяның шат чагын
Минем дә күрәсем килә бер.
Ил чакырган чакларда,
Менеп ярсу атларга,
Юлга чыккан кем соң ул?
Үлем килсә дә үлмәс,
Җиңелмәс һәм баш имәс
Комсомол, комсомол!