Газиз халкым
Ачы язмыш йөген сөйри бер мосафир,
Әйтче миңа җирдә яшәү хакын.
Мең кат сорыйм, һаман әле җавап ишетелми —
Нәрсә булды сиңа, газиз халкым?
Ачы язмыш йөген сөйри бер мосафир,
Әйтче миңа җирдә яшәү хакын.
Мең кат сорыйм, һаман әле җавап ишетелми —
Нәрсә булды сиңа, газиз халкым?
Гомернең болыннарында күбәләк булып кына,
Тормыш биргән һәрбер көннең
Кунагы булып кына,
Яшисе иде, яшисе иде.
Чәчәкләрнең аткан чагы — бер вакыт кына.
Еллар мизгелләре үтә — бер вакыт кына.
Кире кайтмый бу гомерләр,
Карагыз аккан суларга.
Чәчәк тотып каршы барыйк,
Бәхетебез көткән елларга.
Бер көн — табыш,
Бер көн — сагыш,
Аклы-каралы тормыш.
Табышларга — сөендереп,
Сагышларга — көендереп
Эй, сыный безне язмыш.
Яулыкларын чөеп бәйләп алган,
Йөгергәләп аш-су әзерли.
Нинди рәхәт әни барда өйдә,
Нинди матур безнең үскән өй.
Бер ягымда кыя, бер ягымда упкын,
Йөрәккә кадалган очып үткән угы.
Арыды йөрәк, арыды, миннән арыды,
Йотып зар-утны, җыеп бар укны.
Кар өстендә калган әремнәр,
Чыдам, түзем көннәрем кебек.
Кар астында өмет, өмет умырзая,
Яши язлар килгәнен көтеп.
Синнән калган истәлеккә
Терелергә тик бер фото.
Аманатның иң соңгысы —
Өчпочмаклы солдат хаты.
Чәчегез чәчкә бәйләнде —
Бүген сезнең туегыз!
Бергә булсын, якты булсын,
Уртак булсын уегыз!
Тик бәхеттән генә торсын
Сезнең барыр юлыгыз!
Кайгы — хәсрәт, көенечне
Читкә алып куегыз!