Син белмә
Сиңа гына дигән бу хисләрем
Энҗе булып җилгә сибелә.
Яшерен генә өзелеп сөюемне
Җилләр генә белсен, син белмә.
Сиңа гына дигән бу хисләрем
Энҗе булып җилгә сибелә.
Яшерен генә өзелеп сөюемне
Җилләр генә белсен, син белмә.
Күк йөзендә талгын гына очкан
Торна тавышларын ишетәм.
Сагыш белән үзем ялгыз калам
Шул торналар белән син китсәң.
Саф сөюем уянганда,
Чәчәк аткан чак иде.
Язын искән таң җилендәй,
Тойгыларым саф иде.
Кем булдың син миңа,
Ярым гына микән?
Бала кебек иркәләнгән миңа
Син үзең түгел микән?
Таулар белән таулар очрашмыйлар,
Безнең йөрәкләр бит таш түгел.
Язлар белән бәлки, кайтырсың дип,
Өметләнеп көтә яшь күңел.
Мамык шәлен салып иңнәреңә,
Мине еракларга озаттың.
Моңсулана балаң хәзер чит якларда —
Сүзен яттан белә һәр хатның.
Таралсын чәчең нурланып,
Таралсын үрелмәсен,
Миннән башка чәчләреңә
Бер кем дә үрелмәсен!
Йөгереп кенә кердем акланарга,
Күк чәчәктән таҗлар үрергә.
Чәчәкләрдән гүзәл җанкаемны
Языр, бәлки, шунда күрергә.
Иртәсендә язның — ачылмаган таҗның
Әле татылмаган назлары.
Дөнъя хозурлыгы, тормыш матурлыгы —
Безнең гомерләрнең язлары.