Күрми китмә
Әгәр килсәң, мине күрми китмә.
Син юлыксаң бикле ишеккә,
«Көтми икән…» дигән күңелеңнең
Шикле уен берүк ишетмә.
Әгәр килсәң, мине күрми китмә.
Син юлыксаң бикле ишеккә,
«Көтми икән…» дигән күңелеңнең
Шикле уен берүк ишетмә.
Кырга чыктым, юлга чыктым,
Зәңгәр күккә карадым.
Зәңгәр күкләргә карадым,
Тугыз йолдыз санадым.
Бәхет белән туды туй бокалын
Хыянәтең ватты телгәләп.
Җиз кыңгырау чыңын хәтерләтеп
Алтын балдак, төштең тәгәрәп.
Олыгайган саен — йокылар сак,
Үткәннәргә Хәтер еш кайта.
Таңнарның да алсулыгы кайчак,
Сугыш яраларын кузгата.
Утны-суны кичкән ирләрнең дә
Күңелендә күпме моң ята!