Кояшлы иртә
Кояш уянган да инде,
Назлап, елмаеп карый.
Күл-көзгесенә иелеп,
Алтын чәчләрен тарый.
Кояш уянган да инде,
Назлап, елмаеп карый.
Күл-көзгесенә иелеп,
Алтын чәчләрен тарый.
Ак карларны биетеп
Яңа ел килә җиремә.
Көтеп алабыз ашкынып,
Күңел ак нурга төренә.
Кыш бабай, кыш бабай,
Кар ява, кил инде,
Янчыгың чишеп сал,
Бүләкләр бир инде.
Кырлар тынып йокога талганнар
Кар-буранны көтәләр.
Ак туннарын киеп куйганнар,
Кыш бабайны көтәләр.
Таныйм язны тамчыларның
Тып та тып тамганыннан,
Сары чәчәкләрен аткан
Хуш исле талларыннан.
Таныйм язны каргаларның
Чөм кара канатыннан,
Сыерчыкларым да очып
Килер алар артыннан.
Гармун алдым мин кулыма,
Чыктым урман юлына.
Кызлар белән таныштыр, дип,
Куштым мин гармуныма
Биек тауларның башында
Утырып уйлар уйладым;
Утырып уйлар уйлар өчен
Үскән икән буйларым.
Бер сыздырып җибәр әле,
Кулларыңда гармуның.
Күңелгә сеңгән көйләрнең.
Онытыласы юк аның.
Урамнар әйди урманга,
Кулымда бит тальяным.
Түгелеп түгелә күңел,
Кайлардан алган моңын.
Кулда тальян гармун,
Күңел тулы җыр, моң,
Безнең яшьлек сөю җырында.
Уйнап торса тальян,
Оҗмах, матур дөньяң,
Безнең яшьлек тальян гармунда.