Моң канаты күңелләрдә
Сандугачлар сайраганы,
Чишмәләр чылтыраганы.
Күңелләргә, мәңгелеккә,
Моңнар булып уелганмы?
Моңнар булып уелганмы?
Сандугачлар сайраганы,
Чишмәләр чылтыраганы.
Күңелләргә, мәңгелеккә,
Моңнар булып уелганмы?
Моңнар булып уелганмы?
Җырлар оттым авылымда
Чишмәләр тавышыннан.
Кайда минем көмеш чишмәм,
Очрашып кавышырга?
Үткән төндә төштә күрдем сине:
Мин каршыңа, имеш, чабамын.
Кыска гына төшемә нигә кердең?
Бик күрәсем килә,
Бик күрәсем килә дәвамын.
Тугайларга сәлам әйт, җил,
Урманнарга сәлам әйт;
Тау башыннан ай калыкса,
Син аңа да сәлам әйт.
Әгәр еракларга китеп барсам,
Сагынудан синдә янса утлар —
Бәхет тамчылары булып тамар
Сиңа гына язган назлы хатлар,
Сиңа гына язган назлы хатлар.
Айлы иде кичләр,
Якты иде көннәр.
Кемнәр назлый хәзер,
Сөя сине кемнәр?
Шатлык тулы иде
Безнең уртак таңнар.
Минем хәлне аңлар
Сагышлы җаннар.
Ни өчендер безнең язмыш шундый:
Караш төрле-төрле, уй үзгә.
Мин язларны кыштан эзләп йөрим,
Соңлап кайтасың син һәр көзгә.
Ниләр җитмидер күңелгә —
Чишмә сулары микән?
Офыккача (офыкларга) сузылып киткән
Авыл юллары микән?
Синең җырың — минем җырым иде,
Синең язмыш — минем язмышым.
Ул җырларны хәзер ялгыз җырлыйм…
Мин ялгыштым, ахры, мин ялгыштым.
Мин ялгыштым, ахры, ялгыштым.
Мин сине шундый сагындым,
Сизәсең микән шуны?
Ак бураннар урап алса,
Табарсың микән юлны?