Норлатым
Тау ягында туып үстем мин дә,
Күрдем таудан таңнар атканын.
Онытылмый Әрә үзәнендә
Тургай җырын тыңлап ятканым.
Тау ягында туып үстем мин дә,
Күрдем таудан таңнар атканын.
Онытылмый Әрә үзәнендә
Тургай җырын тыңлап ятканым.
Иртә таңнарда карыйм талларга,
Өзә үзәкне кошларның моңы.
Аерылсам сездән, якын дусларым,
Саргаер идем — белегез шуны.
Яңа уңыш, зур бәхетләр теләп,
Озаттылар сине эшеңә.
Күңелеңдә туа олы хисләр,
Җан рәхәте булып кешегә.
Кайвакытта кояш кыздырса да,
Яңгыр яуса, җир дә сусамый.
Минем йөрәк синең ялкыныңда
Януыннан бер дә бушамый.