Сине эзлим
Адаштыңмы бураннарда, иркәм?
Адаштыңмы давылларда иркәм?
Син кайда соң? Диңгезләрдә микән?
Чакыр мине: булам сиңа җилкән.
Адаштыңмы бураннарда, иркәм?
Адаштыңмы давылларда иркәм?
Син кайда соң? Диңгезләрдә микән?
Чакыр мине: булам сиңа җилкән.
Борма борма юллар тасмасы
Офыкларга кереп югала
Көтеп арысам да,
Көтеп саргайсам да,
Әллә ниләр күңел юрама.
Бар җирдә бер гүзәл ил —
Минем туган илем.
Ул — яшел урман — кырлыр,
Йомшак назлы җиле.
Кош булып канат җәеп
Оч икән, коч икән!
Әй җирем синдәй гүзәл
Бар микән илләр бүтән,
Бар микән.
Туган җирем күкрәгендә җырчы чишмәләр
Юллар табыр өчен хәттә ташны тишәләр
Ургылалар якты көнгә көмеш сулары
Җыр кушалар елгаларга табып юлларын
Мин — ялгыз дулкын,
Син — коткарыр ярым, —
Киң күкрәгеңә
Ничекләр башны салыйм.
Сезгә бар серемне ачам,
Гөлгә тулды: өем — бакча,
Каян җиткерәдер акча, —
Инде белмәссең.
Бер егет йөри яратып,
Сөеп,өзелеп,җаннар атып,
Тик миндәге сөю утын
Сизә күрмәсен.
Дөньяларда җиңел, җиңел түгел яшәү,
Бер утларга сала, бер суга.
Утны-суны бергә, бергә кичү өчен
Ярый әле чыктың, чыктың юлыма.
Урман артларына яшеренеп
Яши авыл. Онытылган авыл.
Юлын гына түгел,өйләрендә
Күмгән инде, күмгән карлар явып
Сиңа бүген,сиңа гына
Багышлыймын йөрәк җырын
Бергә узган гөмеркәйнең
Маңгаеңа яткан сырын
Кыйгач-кыйгач кара
Кыйгач кара кашың
Тагын җыерылган ачуланып.
Күзләрең ут чәчә,
Кызыл иреннәрең
Авыр сүзләр сибә ачыланып.